13-04-07

The day has come...

5687809bc2fb7f7c815bcf09fc1591

Oooh wat is het weer schandalig lang geleden maar voor 1 keer pleit ik niet helemaal schuldig! Mijn laptopadapter was stuk en ben er 1,5 week tussenuit geknepen.

 

Er staat een ongepost stukje tekst op mijn pc maar dat hou ik voor een andere keer.

 

Ik hoop dat jullie mij mijn afwezigheid vergeven.

 

 

1,5 week er tussenuit geknepen dus…dat dient verklaard te worden in tijden van stress en lesjes moeten maken. Wel eergisteren (woensdag) was de dag waar ik al maanden niet naar uitkeek. De dag dat mijn schatje vertrok voor 6 maanden… ondertussen zijn we dus 2 daagjes dichterbij het weerzien.

 

De week voor de vakantie had hij zware examen waarvoor hij al mijn steun heeft gekregen en hij heeft ze tot een goed einde gebracht. (van 75 tot 100%) Dus ik ben super fier. Daarna vertrok ik op reis van zondag tot zondag (eigenlijk zaterdag maar diegene waar ik vroeger mee terug kwam zijn een dag langer gebleven)

 

De vrijdag en zaterdag hebben we uiteraard samen doorgebracht. Hij heeft me geholpen bij een taakje, we hebben film gekeken, zijn gaan winkelen, hebben wat in orde gebracht voor zijn reis, hebben een etentje bij hem gehad en hebben vooral heel vele en heel lang geknuffeld en lief geweest voor elkaar. Dus dan een weekje ertussenuit en ontspannen op de skilatten. ’t Was zalig, ’t was super maar uiteraard heel blij da’k terug was!!!

 

 

Vanaf zondag begon dan het afscheid nemen. Zondag mee naar zijn oma, bij mij blijven slapen een laatste keer, maandag naar zee met vrienden, bij hem blijven slapen, dinsdag ben ik even over huis gegaan (meer onderweg dan thuis) en heeft hij een tandartsbezoek gedaan en vanalles geregeld voor de reis. Daarna kwam hij me ophalen en zijn we nog wat afscheidsbezoekjes gaan doen (en toen kreeg er eentje het heel moeilijk, traantjes van visje)

 

Ja toen kwam dinsdag middag ineens terug het besef, de dag erna zou ik hem kwijt zijn voor een tijdje. Zijn troostende gebaren en woorden deden me meer dan goed, hij is en blijft zo super lief, maar echt de traantjes stoppen en de gedachten wegjagen deden ze niet.

 

Na de bezoekjes maakten we nog een fietstochtje naar een terrasje en genoten van elkaar en de momenten.

 

’s Avonds het laatste avondmaal bij hem thuis. Na het eten kreeg ik het super moeilijk toen we alleen waren op zijn kamer. Alles checken, inpakken, verrassingetjes, beseffen dat aan deze mooie avond een einde zou komen, dat de klok niet stil zou staan en het dus woensdag zou worden. Ik hoef jullie niet vertellen dat er veel geknuffeld en getroost is die avond en ja dan valt de nacht en horen mensen te gaan slapen!

 

 

En na de nacht komt de ochtend…de ochtend die ik al maanden wilde dat nooit zou aanbreken, waar al zoveel traantjes over gevloeid waren.

 

Een hap kreeg ik niet binnen en deze vrolijke meid was ineens een trieste stille meid. Niet te veel zeggen, niet te veel doen want alles bezorgde me tranen. Uiteindelijk nam mijn schatje zijn mama me vast (zag ze mijn tranen?) en zei dat ik zeker moest blijven langskomen en dat  alles wel inorde kwam. Vanaf toen zijn mijn oogjes niet meer droog gebleven en ook zij kreeg het moeilijk… De rit naar het station verliep stil en mijn natte oogjes…afscheid nemen van zijn ouders, schatje snel mee naar het perron om ff alleen afscheid te kunnen nemen. Het was goed zoals het was ons afscheid. Ik kon nog ff alles laten bezinken op het perron…vond afleiding…

 

 

Doorheen de dag nog traantjes gelaten maar mij bezig gehouden met lesjes maken en het af en toe idd moeilijk gehad. Maar het was alsof ik alle skon relativeren na het afscheid. Afstand en tijd zijn relatief.

 

AFSTAND? Hij is dicht bij mij, altijd, in mijn hartje en hoofdje, in mijn gedachten, in dingen die me aan hem doen denken

 

TIJD? Wat zijn 6 maanden als we er nog zovele (hopelijk) voor ons hebben? De 6 maanden gaan ons sterker maken…6 maanden zijn te doen (hoop ik, denk ik)

 

 

Donderdag (gisteren dus eigenlijk) verliep ook wel redelijk. Mijn gedachten waren ver weg in Arizona…maar vanaf de middag lukte het wel! ‘k Voelde mij leger dan gistern…ik besefte dat ik een gaatje zal moeten opvullen, mijn leven wat zal moeten herorganiseren maar het lukt wel, zeker met de steun van een aantal super lieve schatten van vrienden!

 

Vanavond kreeg ik een smsje en daarnet hoorde ik hem ff op SKYPE…binnen een uurtje kan hij me bellen.

 

Het wordt traantjes laten maar traantjes van geluk! Ik fleurde helemaal op van alles wat ik nog maar las dus ik denk dat ik met een lachje zal slapen.

 

 

6maanden… het zullen er 6 lange worden…dat garandeer ik…het zullen er 6 zware worden…dat weet ik…maar alles komt goed…dat geloof ik!

 

Binnen minder dan 26 weken is mijn schatje weer bij mij en knuffel ik hem platter dan hij al is, dan moet hij maar wat meer eten daarna!

 

Binnen 6 maanden laat hij me niet meer zolang alleen, dat beloofde hij en als we’r goed uitkomen kunnen we alleen maar sterker worden!

 

Ik geloof in onze relatie…ook binnen 6 maanden!

 

 

Liefs,

 

Jullie klein, beetje eenzame, visje dat haar hoofdje zeker niet gaat laten hangen maar haar leven een beetje ziet veranderen.

 

 

PS. Met Antwerpen en Calella alles super! Het zal aanpassen zijn geweest want ze zwemmen nu vrolijk rond.

metoyou020

 

00:50 Gepost door *A* in Liefde | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

*** Ik krijg er bijna zelf tranen van in mijn ogen, gewoon omdat ik het zelf allemaal heb meegemaakt met Bram. Geloof me, afstand is relatief en binnen zes maanden laat je je vriend niet meer los :) dit maakt jullie ongetwijfeld sterker (kijk naar ons, wij hebben het ook gehaald). Dikke knuffel!!

Gepost door: Sarah | 13-04-07

Heel veel sterkte deze 6 maanden! Het gemis moet vershcrikkelijk zijn maar wees maar zeker dat jullie er sterker zullen uitkomen en de liefde zal des te groter zijn. Trek je daar maar aan op ;-)

Gepost door: Mama van Yasmina | 13-04-07

De commentaren zijn gesloten.